دنیز
نه می تونم پرواز کنم ونه دیگه پیله ای دارم که خودمو توش مخفی کنم گفت:می فهمم ولی تونستی از پیله ات بیایی بیرون؛بالت هم سوخته نمی مونه؛ترمیم میشه؛تا اونجایی که میدونم آدما زود با خودشون کنار میان من اون روز رومی بینم که تو هم پرواز می کنی واین روزها را مثل یک خاطری بد فراموش می کنی.
از کتاب خانم ناهید گلکار با عنوان برهیچ دلی مباد
برچسب:
نویسنده: کیان احمدی